Diabetes type 1, de diagnose

Regelmatig krijg ik vragen over mijn leven met diabetes type 1. Een van de meest gestelde vragen is, hoe ik erachter kwam dat ik diabetes had. Met liefde leg ik het elke keer uit, want ik zit er eigenlijk stiekem zelf nog best vol van.

Maar misschien is het ook goed om het eens op papier te zetten. Voor anderen, maar ook voor mezelf…

Blaasontsteking

Ik had blaasontsteking. Alhoewel ik het nog nooit gehad had, wist ik het zéker. Ik had er genoeg verhalen over gehoord en Google was het helemaal met mij eens. Ik belde het huisartsencentrum om antibiotica te vragen, maar kreeg te horen dat ik eerst ochtendurine in moest komen leveren. Zodat ze konden bepalen of ik het wel echt had.

De volgende dag plaste ik braaf een potje vol en leverde het in. Een paar uur later werd ik gebeld door een assistente dat ik inderdaad blaasontsteking had #duh… en mocht ik medicijnen ophalen.

Diagnose, zit je?

Diezelfde middag nog ging ik gewoon naar kantoor, want ik voelde me redelijk; en de deadlines wachtten niet tot ik helemaal beter was. Aan het einde van de dag werd ik gebeld. Het was de huisarts. Hij vertelde dat mijn urine gecontroleerd was. Ik onderbrak hem direct, dat ik het al wist en de medicijnen al had opgehaald en netjes aan de kuur begonnen was.

Toen zei hij: “Zit je?” Wat er door mijn hoofd ging, was dat er vast iets gebeurd moest zijn met John of de kinderen.

Dus toen de huisarts zei: “Je hebt suikerziekte”, was ik enorm opgelucht #LittleDidIKnow Het was vrijdagmiddag en kon pas maandag in het ziekenhuis terecht, de afspraak was al voor me gemaakt.

Jij hebt vast type 2

De internist vertelde me dat ik waarschijnlijk diabetes type 2 had; ouderdomsdiabetes. Leuk hoor om te horen op 41-jarige leeftijd… Wat ik eraan kon doen was afvallen en veel sporten. Dan zou het nog goed kunnen komen. Niet dat ik te dik was (haar woorden), maar iedere kilo is er een, zo zei ze.

Nu moet je weten dat ik heel gedisciplineerd kan zijn. Extreem zelfs. Dus ik heb haar woorden ter harte genomen en ben aan de slag gegaan.

Om een lang verhaal kort te maken, ben ik door anders eten en sporten in korte tijd 13 kilo afgevallen. Op een gegeven moment woog ik 55 kilo; voor de beeldvorming: ik ben 1.72 lang.

Ik kreeg niks dan complimentjes, maar voelde me vreselijk! En mijn waardes verbeterden ook niet… Zó irritant!

Toch diabetes type 1

Mijn internist kreeg een andere baan en ik werd overgeheveld naar een andere internist, een diabetes specialist. Die kreeg mijn dossier onder ogen en zag meteen dat er iets niet klopte. Ik werd opgeroepen om naar het ziekenhuis te komen en kreeg uiteindelijk te horen dat ik LADA heb.

LADA is een vorm van diabetes type 1 die eerst lijkt op diabetes type 2, doordat hij heel geleidelijk begint.

Wil je weten wat diabetes type 1 is? Dat heb ik, in mijn eigen woorden, uitgelegd in het artikel: Wat is diabetes type 1, eenvoudig uitgelegd.

Welke symptomen had ik?

Gek genoeg had ik helemaal nog geen symptomen. Dankzij de blaasontsteking ben ik er achter gekomen. Vaak komen mensen erachter doordat ze in het ziekenhuis belanden. Dat is mij gelukkig bespaard gebleven.

Vaak krijg ik de vraag of ik geen enorme dorst had voordat ik de diagnose kreeg. Nou, ik kan me wel herinneren dat ik soms op het werk kwam en hele erge dorst had. Dan dacht ik bij mezelf, ben ik vanochtend vergeten te drinken bij het ontbijt? Maar wat je meestal leest is dat mensen echt onder een kraan willen hangen, zo’n dorst hebben ze als ze diabetes hebben, maar het nog niet weten. Dat was bij mij niet het geval.

Wel heb ik net voor de diagnose een bril laten aanmeten. Wat heel irritant was, want die deed het steeds niet goed! Achteraf bleek dat door mijn schommelende waardes te komen…

Hoe gaat het nu?

Het gaat goed met me! En ik ben ook weer op mijn oude gewicht:-)

Ik draag nu een insulinepomp, en we zijn beste vriendjes geworden. Ik was altijd heel bang dat het een soort blok aan mijn been zou zijn. Maar eigenlijk voelt het als een soort ledemaat. Iets dat je niet wilt missen. Gek hè.

Maar ik vind het hebben van diabetes niet makkelijk. Over wat ik moeilijk vind aan het hebben van diabetes type 1 schreef ik een artikel.

En jij?

Vond je het leuk om te lezen? Laat je een reactie achter, vind ik leuk!!

Heb jij ook (een vorm van) diabetes type 1? Elk diagnose verhaal is anders, maar vast ook voor een deel herkenbaar. Ik ben benieuwd naar jouw diagnose verhaal. Laat je het me weten door een reactie achter te laten? Ik ben benieuwd!!

0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *